سیر حوادث آذرماه بقدری شتابان و به گونه ای زنجیره ای بود که امکان نقد و بررسی و اظهارنظر را به صورت موردی و تفکیکی در مورد آن، ناممکن می کند. از مراسم روز دانشجو تا پاره کردن و اهانت به عکس امام و دیگر حوادث ریز و درشتی که به مانند زنجیره ای مرتبط باید در بوته نقد و بررسی قرار گیرند.

اینکه واقعا سرمنشا این ماجراها را درکجا باید جست وجریان سازی هایی از این دست، منافع و مطامع کدام گروه و جریان فکری را تامین می کند، خود به بحثی جداگانه و تفصیلی نیازمند است و و لزوم بررسی و ریشه یابی حوادث و جریانات مشابهی از این دست را در تاریخ سی ساله انقلاب اسلامی می طلبد.

پیرامون حوادث ماه اخیر نیز به قدری پوشش خبری و نقد و نظر از رسانه های مختلف تصویری و مکتوب و مجازی با طیف های عقیدتی گوناگون، گسترده بوده است که از دیدگاه شخصی من، هر انسان منصف و مطلعی به راحتی می تواند در جایگاه حکمیت نزد وجدان خویش قرار گیرد و در این مورد نیاز به تفسیر و تاویل بیشتری وجود ندارد.

از آنجا که کلامی زیبا و کوتاه از انسانی فرهیخته چون شریعتی بزرگ را نیز آیینه تمام نمای ذهنیتم برای نوشتن و ادامه این مطلب دیدم، این مطلب را با آن به پایان می برم که اثبات واضحات را بیش از این در مسلخ بازی با کلمات قربانی نکرده باشم.

(وقتی در صحنه حق و باطل نیستی، وقتی که شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل جامعه ات نیستی، هرجا که خواهی باش، چه در نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته، هر دو، یکی است)